Her zaman Type 2 ile Type 3 arasında olur.
Hatırlandığı gibi If Clause Type II şu anki durumlarda kullanılmaktadır:
v He is rich, so he can buy that car. [A1] (Şimdiki Zaman)
v If he weren’t rich, he couldn’t buy that car.[A2]
If Clause Type III geçmiş durumlarda kullanılmaktadır:
v I didn’t study, so I failed.[A3] (Geçmiş zaman)
Devamını Oku »
If Clauses: Past Unreal Conditional
Geçmişte olmuş olayların tersini düşünüp bir koşul ileri sürmek ve bu koşulun sonucunu ifade etmek için kullanılır.
v I didn’t study for the test, so I failed it. [a1](Olay geçmişte olmuştur.Olayın tersini şu an konuşmaktayız)
If I had studied for the test, I wouldn’t have failed it[a2]
v She was late for school, because she didn’t go to bed early. [a3](Olay geçmişte olmuştur.Olayın tersini şu an konuşmaktayız)
Devamını Oku »
If Clauses Type II (Unreal Past Condition)
(Gerçekleşmesi Mümkün Olmamış Koşullar)
Bu tip şart cümlelerinde “if” ’li cümlecik Geçmiş Zaman halinde, ana cümledeki fiil Geçmiş Şart Yapısında, yani “would” ile kullanılmış durumdadır. Bu yapı gerçek olmayan, mümkün olmayan veya muhtemel olmayan durumlardan bahsederken kullanılır. “Yüz milyon dolarım olsaydı…(ki yok).” türündeki şart cümleleri gerçekleşmesi mümkün görülmeyen, sadece olması bir an için hayal edilen bir durumu gösterirler. Bu tipte fiil Geçmiş Zaman olduğu halde geçmişle ilgili değildir. Şimdiki durumu belirtir. “To be” eylemi, “second conditional” formunda kullanıldığında, ‘’were” olarak kullanılır. Bundan başka “unreal conditional” birkaç durumda kullanılır.
Devamını Oku »
If Clause Type 1 (1. Tip Şart Cümleleri)
True in Present or Future
İçinde bulunduğumuz anda ya da gelecekte, belli bir koşulla yerine gelebilecek olayları anlatmak için kullanırız.
Şart cümlelerinde iki kısım vardır: Birinci kısım “if-clause” (şart cümleciği), ikinci kısım “main clause” (ana cümle)dir. 1. Tip şart cümleleri, şimdi veya gelecekte ne olacağını göstermek için kullanılır. Yapı şu şekildedir: Şart cümleciği geniş zaman olurken, ana cümle geniş zaman, gelecek zaman ya da yardımcı fiil (can, could, should, must, have to, may, might, will, vb.) kullanılmış bir cümle olabilir. Şart cümleciği ana cümleden önce veya sonra gelebilir. Eğer şart cümleciği cümle başında kullanılmışsa, cümlecik bitiminde mutlaka virgül kullanılmalıdır.
Kullanım Şeması
Devamını Oku »
